?

Log in

No account? Create an account
Anemoona
01 January 2019 @ 05:37 pm
Normaal doe ik dit soort jaar-samenvattingen altijd met mijn verjaardag. Maar ja... dit jaar zat ik in Japan en heb er helemaal niet meer aan gedacht. Dan is 1 januari een mooi alternatief.

December
En toen is vorige week eindelijk het ontbrekende pak laminaat gearriveerd.
Eind 2017 hebben we de slaapkamer opgeknapt, een klus die al langer op ons wensenlijstje stond, maar waar we maar steeds niet aan toe kwamen. Weer een ruimte in het huis die we hebben kunnen isoleren en kunnen afvinken. Deze week beginnen we aan de volgende: de logeer/meditatiekamer.

Januari
Beste bacteriën en virussen
Jeetje, lang geleden dat ik zo ziek ben geweest. Het meest vervelende vond ik nog wel dat ik de op de begrafenis van oma met 40 graden koorts op bed lag. Ik heb begrafenissen altijd als een noodzakelijk kwaad gezien, iets waar je heen om de familie steun te betuigen. Maar in de maanden na het overlijden van oma klopte het niet in mijn hoofd. Ik heb niet echt afscheid genomen toen ze nog in leven was, dus de gedachte dat ze er niet meer is was heel onwerkelijk. Ik moest mijzelf er steeds aan herinneren. Ik ben in het voorjaar dus een keer naar het graf van oma geweest en heb daar een bloemetje achtergelaten. Daarmee heb ik echt afscheid kunnen nemen en klopt het weer.

Februari
Vrijdagochtend is mijn hoepelmomentje en mijn nieuwe hoepel was af!
Hoopdancen begint echt een nieuwe hobby te worden. Ik doe het nu 3,5 jaar en het ziet er inmiddels best geloofwaardig uit. In Nijmegen heb ik vooral de wekelijkse lessen, maar ik ben in contact gekomen met een hoopdancer uit Eindhoven die ook losse workshops en Flowart feestjes organiseert. Blijkbaar moet ik eerst 40 worden om daar alleen heen te durven gaan, maar ik vind het ontzettend leuk om te doen. Ik ben nu al aan het plannen naar welke festivals ik dit jaar wil gaan (zie ook juli).

Maart
Een ex-collega van Maurice is houtdraaier.
Voor mijn verjaardag van vorig jaar heb ik van de vriendengroep een workshop houtdraaien gekregen. Als dochter van een meubelmaker heel toepasselijk, en ik denk dat het ook zeker een hobby zou kunnen worden. Maar ik heb al zoveel andere hobbies, daar hoeft er niet nog eentje bij. Op het eind van het jaar heb ik er zelfs per ongeluk een nieuwe tijdsbesteding bij gekregen: koor. Ik ben heel benieuwd wat mij dat dit jaar gaat brengen.

April
In april is er altijd veel te doen in de tuin, het onkruid groeit net zo snel als de plantjes
De tuin blijft een hobby waar veel tijd in gaat zitten. Het is nu rustig (het is winter), maar ik zie de eerste krokus sprietjes al komen. De groene vingers beginnen al te jeuken.

Mei
Ik snap nu al wat er leuk is aan een historisch Larp.
Op larp gebied ging het dit jaar wat minder. Ik ben een beetje uitgekeken op het standaard fantasy larp, ik ging er vooral heen voor de gezelligheid en om vrienden te zien die ik buiten Larp om niet zo vaak zie. Ik heb overwogen om ermee te stoppen, maar dan zie ik die eerder genoemde vrienden niet meer.
Om eens wat anders uit te proberen heb ik Maurice gevraagd mee te gaan naar een historische Larp. Dat heeft goed uitgepakt. Het was een leuke Larp om heen te gaan en heeft het Larp virus weer aangewakkerd. Dat, en het feit dat er bij Charm een nieuwe verhaalcyclus aankomt waar ik erg benieuwd naar ben, maakt dat ik het voor 2019 weer positief tegemoet zie.

Juni
Nu Maurice klaar is met school en er veel studietijd overblijft, is er weer tijd voor uitjes met zijn tweeën.
Dit jaar hebben we echt belachelijk veel uitjes gedaan. Ik maak elk jaar een jaarboek met foto’s van de dingen die we dat jaar gedaan hebben en 2018 wordt echt wel dikker dan de boeken van de afgelopen 6 jaar. De studie van Maurice heeft ook een aardig gat geslagen in onze bankrekening en beschikbare tijd. Ons grootste uitje dit jaar was wel de vakantie naar Japan (zie november).

Juli
Ik loop sinds vrijdag al op een roze wolk en ik heb nog geen zin om eraf te komen.
Dit jaar zijn er op spiritueel gebied een aantal dingen bij elkaar gekomen waarmee ik grote stappen heb gezet op het vraagstuk: “wie ben ik en wat doe ik hier”. Ik ben in de zomer begonnen met een thuiscursus Levensbeschouwing en Filosofie. Hiermee krijg ik inzicht in de vele levensbeschouwingen die er zijn en geeft mij handvatten hoe ik dingen een plek kan geven. Er zijn ontmoetingen geweest dit jaar die bepaalde kraantjes open hebben gezet die gesloten waren. Ik moest blijkbaar eerst 40 worden om bepaalde dingen te durven, die mij enorm veel energie geven. Al met al heb ik dit jaar heel veel geleerd en ik hoop dat het einde hiervan nog niet in zicht is.

Augustus
Als ik tegen mensen zeg dat ik al 15 jaar geen tv heb, krijg ik meestal een blik vol ongeloof, soms zelfs medelijden.
Gek he, en ik vind nu al dat ik tijd tekort kom, wat moet dat worden als ik ook nog een paar uur per dag tv zou kijken?! Er zijn teveel interessante dingen om te doen of te lezen om tijd te verdoen aan zinloos tv kijken.

September
Begin dit jaar had ik de wens geuit om in het najaar met mijn breivriendinnen janestarz en wannabekat weer een keer naar een wolbeurs te gaan.
We zijn met zijn drieën naar de Dag van de Wol geweest. Een superleuk klein evenementje! Voor 2019 staat dezelfde wens weer op het wensenlijstje.
Dit jaar heb ik 10 dingen gebreid: 1 trui, 1 poncho, 3 sjaals (waarvan er eentje voor mams), 1 muts, 1 col met bijpassende handwarmers en twee paar sokken. Wie had dat gedacht! Sokken! Toch gaat het niet een verslaving worden waar veel breisters mij voor gewaarschuwd hebben, dat gepiel op de vierkante cm is niet echt mijn ding. Geef mij maar truien en sjaals.

Oktober
Hoi oom Will
Een tweede afscheid dit jaar. Begin van het jaar was er nog niks aan de hand (beter gezegd: nog niks te merken), maar na de zomer ging het hard. In oktober is hij overleden. Zijn wens voor ons: Geniet van elk moment van het leven, laat het niet door je vingers glippen.

November
Anemoona: goedemiddag, ik had bericht dat ik een nieuwe bankpas zou krijgen, maar hij is nog niet gearriveerd.
Met die bankpas is het niet meer goed gekomen, met de reis naar Japan wel. Een mooie ervaring die weer in het boek met fijne herinneringen kan. Ook een mooie afsluiting van de 9 jaar studie die Maurice achter de rug heeft en een mooi begin voor weer meer tijd samen.
Tags:
 
 
Anemoona
27 December 2018 @ 04:34 pm
En na de dancemuziek, de kerstliedjes en de metal was er ook nog ruimte voor een klassieke noot. Schubert.

Begin dit jaar ben ik in contact gekomen met de pastoor van ons dorp. Toen hij hoorde dat ik met een naaimachine om kon gaan vroeg hij mij of hij mij mocht benaderen voor een klusje. Afgelopen zomer wordt ik gebeld door de koster, of ik tijd heb om iets te kunnen naaien. Ze hebben namelijk de kerststal dit jaar laten renoveren en zoeken een manier om de poppen te beschermen tegen stof en kou, iets van fleece zou het beste zijn. Ik ben dus alle poppen op gaan meten en maak voor elke pop een hoes van dikke fleece (er zijn 22 verschillende poppen, dus een 'klusje' is het niet).

Bij een van de passessies was het St. Stephanuskoor aan het repeteren in de kerk, ik was helemaal begeistert. Bij navraag bij de koster bleek dat zij op donderdag repeteren (dan kan ik!) en dat zij nog leden zoeken. Vroegah heb ik in het kinder/jongerenkoor gezongen, dus dit voelt een beetje als vroeger.

Na onze Japan vakantie heb ik mij op donderdag gemeld en mocht meteen meedoen. Ze waren met de laatste repetities bezig voor kerst, onder andere met een mis van Schubert. 26 december is namelijk de heiligendag van St. Stephanus, de patroonheiligen van de kerk, het gilde en het koor. Dus er wordt groots uitgepakt.

In eerste instantie heb ik gepast voor dit optreden, maar daar wilde de dames die naast mij stonden niks van weten. Al was ik er maar bij voor de gezelligheid; ik moest komen. Dus met maar 4 repetities achter de rug en een halve Schubert mis stond ik afgelopen woensdag in de kerk met het voltallige koor, twee orgels, twee solisten en twee violisten. Het was echt heel gaaf!
(Nu nog even de gebeden oefenen; ik ken ze wel... in het Nederlands).
Tags:
 
 
Anemoona
24 December 2018 @ 10:51 am
Het leuke van kerst is altijd dat er voorafgaand van alles georganiseerd wordt als jaarafsluiting. Dat bracht mij de afgelopen weken op veel verschillende plekken met veel verschillende thema's.

Als eerste een LED flow party. Dat is precies wat het is. Een dancefeestje in het donker met lichtgevende flow art props. Dat kunnen hoepels zijn, maar er waren ook poi, jongleurs, nanchaku, en dingese (het gaf licht, maar ik heb geen idee wat het was. Het zag er wel cool uit). Er was ook blacklight, maar dat redde het niet om de hele zaal te verlichten, dus mijn blacklight hoepel deed niet veel. Volgende keer wil ik ook een LED hoepel! # firstworldproblems. De muziek was iets heel anders dan ik gewend ben, maar waar ik wel een beetje op hoopte (mijn innerlijke hippie approved). Ik heb de hele avond heerlijk gedanst of gekeken naar de dans van anderen.

Contrast.
De dag erna liep ik met vrienden op de kerstmarkt bij schloss Moyland. Een heerlijk dagje met warme chocolademelk, mooie kraampjes, kerstlichtjes en goede gesprekken. En deze:

Lenny: we moesten meteen aan jou denken! We hebben een kaartje meegenomen, maar pas op, hij is niet goedkoop.

Contrast.
Within Temptation is weer aan het touren en stond drie avonden voor een uitverkocht 013. Helaas was ik in mijn eentje (degene met wie ik zou gaan had te lang gewacht met kaartjes kopen... muts), maar waar ik afgelopen jaar achter ben gekomen is dat niet erg. Ik vermaak mij toch wel. Ik was niet heel gelukkig met de setlist, te veel ballads naar mijn smaak. En er zou straf moeten staan om van Ice Queen een ballad te maken!!

Contrast.
Gisteren de generale repetitie gehad van Schubert ^_^, maar daarover woensdag meer.
 
 
Anemoona
16 December 2018 @ 11:24 am
Vorig jaar rond deze tijd heb ik op een lokale handwerkmarkt drie strengen wol gekocht van een hobbyist uit Kleve. Zij verkocht het als sokkenwol en vond het wel heel origineel dat ik er een trui van wilde maken.



Ik had een mooi basispatroon gevonden en het zou een trui worden met wit boven en rood onder. In februari had ik de eerste boord steken op de naald en begon de lange weg naar de onderkant. Pffff.... het was geen makkelijke trui. Omdat ik langer ben dan gemiddeld moet ik een patroon altijd langer maken en met een raglan trui red je dan niet alleen aan de onderkant. Dat moet ook ter hoogte van je oksels.

Het tweede issue wat ik tegenkwam was dat de witte wol ietsje dunner was dan de rode wol (waarschijnlijk omdat de witte rechtstreeks van het schaap kwam en de rode geverfd; en dus vaker gewassen is). Omdat ik de boorden wit wilde hebben werden dat nogal iele boordjes. Die heb ik wel drie keer opnieuw gedaan voordat ik een boord had die ik mooi vond.

Na veel zuchten, de trui even wegleggen en toch weer oppakken kwam eind oktober de laatste steek van de naald. Mooi op tijd voor de kerst.



Na de vakantie moest hij alleen nog 'even' gewassen en geblocked worden; en daar ging het ontzettend mis.

Ik doopte de trui in het water wat acuut knalrood werd. Aaarghh!!! Meteen de trui er weer uitgetrokken en de stop uit de wasbak en spoelen, spoelen, spoelen, spoelen. Het water wat uit de trui kwam bleef rood en het leed was geschied.
Toch geblocked en laten drogen, maar het witte was nogal vlekkerig roze geworden. Niet draagbaar.

Wat te doen? Weggooien dan maar?

Toen kreeg ik een gewaagd idee (weggooien kan altijd nog).
Ik heb het restant wol in de wasbak gedaan en al het rode eruit gespoeld. Dan de trui erin (waar nog steeds rood uitkwam!). En wat ik hoopte is gelukt; het witte is nu egaal roze.



Toch nog een draagbare trui.
Tags:
 
 
Anemoona
03 December 2018 @ 01:55 pm
Hebben we de tas van Japan net uitgepakt, kunnen we twee dagen later al weer in gaan pakken voor Friesland.

Met de Nijmegen-vriendengroep zijn we jaren op een rij een weekendje weggeweest, maar daar was een beetje de slop in gekomen. Kinderen, trouwen, genoeg redenen; maar het lukte niet meer om weer een weekendje gepland te krijgen. Tot deze zomervakantie. Toen opperde een van de stellen dat zij het laatste weekend van november naar Friesland zouden gaan, of er mensen mee wilden? En ineens riep iedereen "Ja wij kunnen!", en hadden alleen Maurice en ik problemen met de datum omdat het zo kort op Japan zat. Een andere datum konden we niet vinden, dus met de belofte dat wij niks hoefde te doen aan de voorbereidingen en dat we daar onze jetlag uit mochten slapen zijn we toch mee gegaan.

En ik ben er blij mee. Het was een super gezellig weekend waar er ook weer tijd was voor diepe gesprekken wat ons als vrienden weer dichter bij elkaar gebracht heeft. En mijn spelletjes verslaving kon weer even vrij spel krijgen met de bord- en kaartspellen die meegekomen zijn. De omgeving is daar schitterend, ik probeer Maurice over te halen om hier volgend jaar met zijn tweeën naar terug te gaan. En anders ga ik wel in mijn eentje als Maurice op Drachenfest zit. Ik werd toch wat meelijdend aangekeken toen ik vertelde dat ik nog nooit op een Waddeneiland ben geweest.
 
 
 
Anemoona
02 December 2018 @ 01:47 pm
In de eerste vakantie hebben we Shokubo gedaan; een overnachting in een Boeddhistische tempel. Een hele ervaring die we graag nog een keertje wilden doen. Hiervoor zijn we deze keer naar Nagano gegaan, naar de Zenkoji. Een unieke tempel in Japan omdat daar niet alleen een abt de dienst uitmaakt, maar ook een abdis.



Gelukkig is het ook in Japan lang donker wat betekende dat we 'pas' om 5:45 uit ons bed moesten voor de ochtendmis. Een gids nam ons mee en gaf ons in gebrekkig Engels een rondleiding over het kloosterterrein. Helaas nam hij ons weer mee toen de adbis eraan kwam. Dus zijn de we volgende ochtend -weer- zo vroeg uit de veren gegaan om nu de hele mis uit te zitten zodat we ook haar konden horen. We hadden gehoopt dat zij met een aantal vrouwelijke monniken zou komen, maar helaas was ze in haar eentje en viel haar stem compleet weg tegen die van 6 mannen.

In Hikone hebben we het enige kasteel gezien van deze vakantie en wat schetst onze verbazing toe we daar naar binnen liepen! Bonuspunten voor wie deze trap kent? Die zochten we nog, maar dachten dat die in het afgezette deel zat van Osaka castle waar we de vorige keer waren.



Dan nog een paar dagen Kyoto voordat we weer naar huis moeten. Er stonden nog een paar dingen op ons lijstje die we nog niet gezien hadden en een paar dingen waar we nog naar terug wilden, maar ook hier was de tijd wederom te kort. De herfstblaadjes reizen nu met ons mee, ook hier waren ze op hun top.






En hiermee komt er een einde aan onze derde Japanreis. We zijn nog steeds niet uitgekeken, dus de kans is groot dat we nog een keer gaan.
 
 
Anemoona
02 December 2018 @ 01:27 pm
In het tweede deel van de reis verlaten we de gebaande paden en gaan we de binnenlanden in, nu komt die Japanse cursus die Maurice gedaan heeft goed van pas. Hier spreken ze niet of nauwelijks Japans, waar die Amerikaan bij de lunch ook achterkwam. Hij keek toch wel even verwonderd toen Maurice in Japanse volzinnen kon bestellen *trots!*.

Berg Fiji heeft een status in Japan, er zijn genoeg Japanners die vaak komen kijken en hem in hun leven niet te zien krijgen. In de vorige twee reizen hebben we de kans gehad om hem te zien vanuit de trein, maar ook niet gelukt. Deze keer hebben we een serieuzere poging gedaan door naar Kawakuchiko te gaan, aan de voet van Fuji-san. En hier hebben we de gezochte herfstblaadjes!



Ook in Japan was het te warm voor de tijd van het jaar, dus het was even spannend of we te vroeg zouden zijn voor de herfstkleuren, maar hier vielen we met de neus in de boter. Het was zondag, dus was er ook een handwerkmarkt georganiseerd en een foodmarket. Dus al zou Fuji-san zich niet laten zien zou het zo-ie-zo een geslaagde dag worden. 's Middags zijn we gewoon op een grasveldje gaan zitten wachten tot de wolken weg zouden gaan. Nooit geweten dat naar wolken kijken zo spannend zou zijn, er was namelijk een groot stuk blauw op weg naar de berg. Na twee uur wachten kwam eindelijk Fuji-san in beeld, een beetje wazig, maar wij vonden het tellen.

Wat schetst onze verbazing toen de we dag erna de luiken opendeden:



Hoeveel mazzel kan je hebben!

Dan door naar Shosenkyo. Een kloof die in geen enkel reisboek staat, maar die Maurice op internet had gevonden. Wat een plaatje! De herfstkleuren, de witte rotsen (zo groot als een huis!), het water wat ertussendoor klatert. Een mooier verjaardagskado had ik mij niet kunnen wensen.

 
 
Anemoona
02 December 2018 @ 12:17 pm
Dag 1-8 klinkt heel erg lang, maar door de heelvlucht mis je meteen 2 dagen. Dag 1 zijn we einde van de middag vertrokken richting vliegveld Duesseldorf en als je aankomt in Tokyo is het weer einde van de middag, maar dan de volgende dag. Dan is het eten en naar bed (slapen!!). Dus dag 3 begint het eigenlijk pas echt.

We zijn net als in 2006 in Katori/Sawara begonnen, de plek waar de stichter van de zwaardvechtsport van Maurice vandaan komt. Inmiddels hebben ze het stadje omgedoopt van Sawara naar Katori-city (naar het gelijknamige heiligdom), maar het station niet, dus dat was even verwarrend. Gelukkig herkende we het nog en zijn we goed aangekomen.



Dat Katori-city niet in de Lonely Planet staat verbaast ons nog steeds. Het is bij de Japanse toeristen heel populair omdat het nog de sfeer heeft van het Edo tijdperk. En met de kanaaltjes is het een heel erg leuk stadje om te flaneren en de jet-lag kwijt te raken. Uiteraard hebben we ook de Katori jingu gezien en de grafsteen van Iizasa Ienao. We zijn ook naar een naburig stadje geweest voor de Kashima jingu, waar ook een zwaardvechtsport vandaan komt, verwant aan die van Katori.

Toen we in 2011 in Japan waren was net de grote aardbeving geweest die zo'n problemen heeft gegeven in Fukushima, Tokyo werd toen afgeraden om heen te gaan en hebben we dus uit de reis gestreept. Dat hebben we deze reis even ingehaald met 5 dagen in Tokyo.... en nog te weinig.



We overnachten in de wijk Asakusa, die gesitueerd is rondom de tempel Senso-ji. Een aanrader!



Bovenstaand openluchtmuseum was een eindje rijden met de trein, maar zeer de moeite waard. Wat ik mij nog niet zo beseft had, was dat de Edo periode helemaal nog niet zo lang geleden is. 150 jaar geleden liepen er nog samurai in Japan rond die daar de dienst uitmaakte. Daarna gingen de grenzen open en is Japan in een noodtempo gemoderniseerd. Westerse dingen waren razend populair wat je ook terug ziet in de huizen. In dit museum hebben ze huizen staan die door de jaren heen veranderen. De huizen van eind 1800 zien er nog heel Japans uit, die van begin 1900 al half-half en na 1925 al helemaal westers. In het bijbehorende binnenmuseum (die gek genoeg op een heel andere plek in Tokyo staat) werd ook verteld wat zulke veranderingen met de mensen doet. Ongelooflijk wat een transformatie in 150 jaar heeft plaatsgevonden.

 
 
Anemoona
01 November 2018 @ 03:30 pm
Anemoona: goedemiddag, ik had bericht dat ik een nieuwe bankpas zou krijgen, maar hij is nog niet gearriveerd.
Telefoniste: Ik zie dat hij de 23e op de post is gegaan, dus hij kan elk moment komen.
A: Ik ga overmorgen op vakantie, wat als hij niet op tijd is. Kan de oude verlengt worden?
T: Nee dat kan niet.
A: Ja, maar ik kan toch niet zonder bankpas op vakantie?
T: Ik kan u helaas niet helpen.
A: Ja maar, hoe kom ik dan aan geld?
T: Ik zie dat uw man toch een pas heeft?
A: Maar dan hebben we maar één bankpas mee, als die gestolen wordt dan hebben we niks meer.
T: Dan hoop ik voor u dat de postbode op tijd is.
A: Ja maar...
T: Nee.

Voor deze slechte service en een staaltje niet-meedenken-met-het-probleem-van-de-klant verdient de ASN bank bij deze een koude douche. grmbl...
Tags:
 
 
Anemoona
27 October 2018 @ 05:50 pm
Toen ik hoorde van de Larp Moresnet was ik in eerste instantie niet heel enthousiast. Ik had er een hard hoofd in of het concept wat zij voor ogen hadden zou werken. Toen keek ik nog een keer naar het jaartal waarin gespeeld werd: 1888. Ik porde Maurice: "Was dat niet de periode dat A.T.Still leefde? De grondlegger van de osteopathie?" Dat bleek zo te zijn en al pratende werden we toch steeds enthousiaster en hebben we ons ingeschreven.


Dr. Andrew T. Still en assistent en leerling Amanda Van Dyck

Inmiddels is het eerste evenement geweest en kan ik zeggen dat een dergelijk concept wél kan werken, maar je moet er wel met een andere insteek heen dan een Actie Larp. Ik heb Moresnet omgedoopt tot Slow Larp. Het concept is heel simpel. Ten eerst zijn er geen regels behalve DIGEWGHW, Doe Iets Gaafs En We Geloven Het Wel. Ten tweede zijn er geen figuranten. Elke speler heeft iets in zijn achtergrond staan over een aantal andere spelers en al spelend moet je uitvinden hoe je jou doelen kan bereiken en wie je daarvoor nodig hebt. Je kan natuurlijk ook mensen tegenkomen die je actief tegen gaan werken. Er gebeurt tijdens het evenement dus niet veel meer dan gebabbel en af en toe mensen die elkaar in de haren vliegen. Er zullen geen npc's binnen komen stormen om de boel even op te schudden. Al het spel is al aanwezig bij de spelers, maar je moet het wel gaan zoeken.



Ik had voor het maken van mijn personage vooral nagedacht over dingen die zij kan, maar dat is niet de juiste insteek. Je moet vooral nadenken over wat zij vind. Wat vind zij van emancipatie? Hoe staat ze tegenover socialisme? En mannenliefde? En de kerk en andere geloven? Dat is wat het spel maakt. Ik heb dit evenement nog even de kat uit de boom gekeken, maar ik heb nog wat huiswerk te doen voor de volgende keer. Het was toch dermate leuk dat ik de volgende keer zeker weer ga.
Tags: ,