?

Log in

Anemoona
19 March 2017 @ 10:39 am
Ik volg al een tijdje de ontwerpen van Lily Go op Ravelry, een Maleisische ontwerpster die hele mooie kant sjaals ontwerpt. Met de kerst heb ik de stoute schoenen aangedaan en mij aangemeld voor een MKAL. Een MKAL is een Mystery Knit A-Long. Ik krijg in de maand maart elke week een deel van het patroon, ik weet dat het een sjaal gaat worden, maar niet hoe hij eruit ziet. Altijd een gok, maar ik heb haar andere ontwerpen gezien dus durfde ik het wel aan.

Ik ben nu met clue 3 bezig en hij wordt mooi! Maar mén wat is hij moeilijk! Dit brengt mijn breiskillz wel op een nieuw level. Ik ga deze sjaal dus ook niet meenemen naar het breien en beppen middagje bij Tink. Dan worden er zeker fouten gemaakt.

Ik heb mijn vest klaargelegd, die kan ik nu uit mijn hoofd, dus dat is beter veiliger. De appelflapjes en route liggen al klaar, ik heb er zin in!
Tags:
 
 
Anemoona
12 March 2017 @ 11:45 am
Laat de zomer maar komen!

Tags:
 
 
Anemoona
09 March 2017 @ 02:08 pm
Met het hoopdancen zijn we sinds het begin van de winter naar een andere zaal verhuist. De organisatie van de oude zaal had nog wel eens de neiging om 's ochtends te melden dat de zaal 's avonds niet vrij is. Daar kan je als huurder helemaal niks mee. Dus is mijn docente uitgeweken naar een ander pand. Op zich een prima plek, maar omdat ze hier een betonnen vloer hebben kunnen we niet meer dansen op sokken, maar op schoenen.

Ik wilde eigenlijk van die ouderwetse gympies hebben, maar die kan je in de winter nergens vinden. Afgelopen week zag ik ze eindelijk liggen! En toen ging Muze zich ermee bemoeien... "zou het niet leuk zijn om hier beenwarmers bij te hebben? Dat andere meisje in de groep heeft dat ook en dat is kei-leuk!". Gelukkig was de Wibra om te hoek en heb ik een bol garen meegenomen. Ik heb Muze wel kunnen overtuigen dat een simpele 2 x 2 rib ook leuk is en het niet meteen over de top hoeft te zijn. Ze ging akkoord.



Een 2 x 2 rib breid lekker door en omdat ik deze week vakantie heb kon ik ook lekker doorwerken. Drie dagen later waren ze klaar (zo snel?!). Ik heb bij de tweede de tijd bijgehouden, en ik heb er 4 uur over gedaan (niet aan een stuk hoor). Gisteren heb ik de schoenen en beenwarmers uit kunnen proberen en ik ben helemaal blij.

(Edit: en nu mijn gnoom Liesel deze beenwarmers gezien heeft wil ze die natuurlijk ook... maar dan met kleurtjes, want deze zijn saaaaai)
 
 
Anemoona
08 March 2017 @ 04:56 pm
Reactie van acteur Rik Launspach op de problemen in zijn jeugd:

"Maar ik vind het niet zo interessant om te definieren hoe je nou bent gebakken, het is veel interessanter om te kijken of je ondanks die ontwerpfouten of bakprocesvergissingen toch nog een compleet broodje kunt worden. Het alternatief, daar heb je niks aan: ik ben een mislukt broodje, want de bakker was niet goed. Het is je taak om de weeffouten te herstellen en niet om je erachter te verschuilen"
Tags:
 
 
Anemoona
28 February 2017 @ 05:24 pm
Vroegah werden breiwerken op rechte breinaalden gebreid. Tegenwoordig gebruiken veel breister rondbreinaalden. Twee korte breinaalden met een dunne kabel ertussen. Zeker voor grotere projecten zoals sjaals en truien is dat super handig. Maar een complete set breinaalden met kabels is nogal prijzig en veel van de grote en kleine maten gebruik ik toch nooit. Ik heb dus, elke keer als ik een specifieke maat naald of kabel nodig had, deze los gekocht. Inmiddels heb ik mijn set compleet, maar al die losse verpakkingen zwerven ergens in mijn kast. Ik zoek mij wezenloos. Maar daar heb ik nu een oplossing voor!





Nooit meer rondzwervende naalden met dank aan Dolle Griet!
Tags:
 
 
 
Anemoona
19 February 2017 @ 03:20 pm
Vaak als je met grote groepen mensen bij elkaar bent en gezellig aan het kletsen bent over koetjes en kalfjes zit er vaak toch een patroon in het gesprek. Als iemand iets verteld, vertellen drie andere mensen dat zij iets vergelijkbaars hebben meegemaakt of iemand kennen die dat ook heeft. De meesten zinnen beginnen met 'ik'. Op zich kan je op deze manier een hele avond vullen en denk je samen een gesprek te hebben, maar eigenlijk heeft iedereen het alleen maar over zich zelf.

In de Happinezz las ik een artikel over Holding Space.
"Misschien is holding space wel het duidelijkst te maken door het tegenovergestelde. Stel, je hebt het moeilijk. Je vriend heeft je in de steek gelaten, een familielid is ernstig ziek of je raakt overbelast op de werk. Nu komen er vriendinnen op bezoek en je verteld over je probleem.
'Erg hoor,' zegt de ene vriendin, 'maar weet je wat mij laatst overkwam...'
Vriendin twee zegt: 'Als je nou gewoon even dit en dat...' en dan volgt haar langdurig advies.
Nummer drie zegt: 'Je moet niet overal zo overgevoelig op reageren. Kweek eens een beetje eelt op je ziel zeg.'
Dat is dus allemaal NIET holding space."


Holding space betekent eigenlijk dat je ruimte laat voor de ander om zijn of haar verhaal te kunnen doen en dit niet meteen op te vullen met je eigen ego.

Ik heb mij voorgenomen om hier meer op te gaan letten.

Meteen bij het eerste gesprek ging het mis. Een vriendin verteld dat het niet zo goed gaat in haar relatie. Meteen spring ik in: 'heb je al relatietherapie geprobeerd? Dat hebben mijn man en ik ook gedaan...' met meteen een heel verhaal erachter aan wat het ons heeft gebracht. FOUT! Later besefte ik mij dat dit dus NIET holding space is. En dat ik het echt niet bedoelde om haar de ruimte af te nemen. Door aan te geven dat ik iets dergelijks heb meegemaakt probeer ik juist te steunen, maar daarmee vul ik wel meteen in dat wat zijn meemaakt hetzelfde is wat ik meegemaakt heb. Wat helemaal niet zo hoeft te zijn!

Op een kletsmiddagje met een andere vriendin heb ik mij er beter aan gehouden. Dus niet meteen vertellen wat ik weet, maar juist vragen stellen. Dit maakt dat je meteen een veel beter gesprek hebt. Een écht gesprek en niet een opsomming van twee ego's.

Afgelopen weekend hadden we met vrienden een lunchafspraak in een café voorafgaand aan de baravond van Charm. Een hele leuke middag (moeten we vaker doen), maar ik heb ook gemerkt dat je teveel ruimte kan geven. Als de ander deze ruimte ook neemt, dan is het een heel eenzijdig gesprek. Beetje eenrichtingsverkeer. Soms moet je de ruimte dus ook terug pakken. En hiermee wordt het natuurlijk wel heel lastig. Hoeveel ruimte moet je geven en nemen, en hoe reageert je gesprekspartner hier op.
Lastige materie, maar wel heel leuk om mee bezig te zijn.
Tags:
 
 
Anemoona
12 February 2017 @ 09:19 pm
Soms heb je van die projecten waarvan je in het begin denkt: "Hmmm, gaat dit wat worden?", en die uiteindelijk heel tof blijken te zijn.

Ik had een paar maanden geleden in de opruiming van Recht en Averecht twee 50 grams bollen Manos del Uruguay gekocht. Met in het achterhoofd dat als mijn eerste aankoop van dit merk zo goed is, dat ze dat dan allemaal wel zouden zijn. Viel dat tegen. Dit was nogal pluizig garen en amper getwijnd. Het was eigenlijk gewoon 1 dikke draad. Hmmm.
Poging 1 en 2 om datgene te maken wat ik wilde mislukte. Met name het gemeleerde garen kwam niet goed uit de verf. Wat te doen.

Al zoekende op Ravelry kwam ik dit patroon tegen. Speciaal geschreven voor twee bollen garen van verschillende kleuren. Dit moet dan gaan werken, want door het vele uithalen was de wol er niet mooier op geworden (uithalen van niet getwijnde wol is trouwens een ramp!).

En tot mijn grote verrassing werkte dit eigenlijk als een tierelier! De kleuren van de gemeleerde worden op deze manier met de effen wol gemengd.



Ik ben helemaal tevreden. Zelfs de achterkant is mooi om te zien. Deze das is perfect voor bij mijn rode jas. Project geslaagd.
Tags:
 
 
Anemoona
05 February 2017 @ 11:22 am
Na de 1-bol-sjaals en de gehaakte babydekens wordt het tijd om aan mijn nieuw grootsch breiproject te gaan beginnen. Nog even en het is weer voorjaar (een mens mag hopen) en dan moet het wel af zijn... mijn alternatieve zomerjas.

Na twee nogal teleurstellende pogingen om een zomerjas te maken (2015 en 2016) ben ik er klaar mee. Ik wil geen zomerjas meer. Als het echt zomer is draag ik toch geen jas meer, een vest is dan voldoende, en als het nog iets frisser is draag ik mijn rode jas. Die kan ik in het seizoen lang blijven dragen. Het is alleen nét even 's ochtends vroeg en 's avonds laat dat ik in de zomer een extra laagje wel lekker vind. Een omslagdoek of poncho dus.
Een mooie bijkomstigheid is ook dat ik deze in de winter op mijn werk ook kan dragen. Ik heb op maandag een nieuwe werkplek gekregen en daar is het KOUD!

Op de Knit en Knot in Tilburg afgelopen herfst heb ik 10 bollen Scheepjes Pittsburgh meegenomen, een wol-acryl mengsel die lekker dik is maar toch nog leuk geprijst. Het moet een doek worden waar ik deze keer niet ga varieren met kleur, maar met textuur. Dus kabels, noppen, vlechten, gerstekorrel, dat soort dingen. Ik heb een breiboek waar er een heleboel in staan.

Om dit project goed te doen, doe ik het voor de verandering een keer volgens het boekje. Dus ik ben braaf met een stekenproef begonnen.



Met 16 steken op 10 cm weet ik nu dat, om een breedte van 120 cm te krijgen, ik dus 192 steken nodig heb. Dus nu: in de boeken om leuke kabels en vlechten te vinden om te maken.
Tags:
 
 
Anemoona
04 February 2017 @ 03:45 pm
En soms lopen dingen anders dan je verwacht, en heb je besluiten genomen waar je achteraf toch niet heel happy mee bent. Gelukkig ben ik niet te beroerd om dat toe te geven en terug te komen op een eerder besluit.

Mijn blogje is inderdaad in de loop van de jaren een geheugensteuntje geworden, maar wat is daar eigenlijk mis mee? De afgelopen maanden zijn er meerdere momenten geweest dat ik dacht: "O! Dit moet ik opschrijven". Dingen die ik meegemaakt heb of dingen waar ik over nadenk en op moet schrijven om het niet te vergeten. Een blog had ik niet meer, dus er staan een paar woorden in mijn 5-jaren dagboek of ik probeer het te onthouden. Maar ik weet het niet meer! Ik weet dat ik in december iets heb bedacht waarvan ik toen dacht: "Anemoona, dit is een belangrijke levensles, dit moet je niet gaan vergeten", en ik ben het vergeten...

Ik ga mijn blogje dus weer nieuw leven inblazen. Als geheugensteuntje. Als uitlaatklep voor mijn filosofische ik. Als fotoblog voor de dingen die ik maak. Daarvoor.
Tags:
 
 
Anemoona
12 November 2016 @ 03:27 pm
Vandaag wordt ik veertig en mijn blogje tien.

En dit is ook meteen het laatste postje in mijn blog.

Ik weet niet of het iemand ooit is opgevallen (of misschien mis ik een schroefje) maar toen ik klein was duurde alles veel langer. Voor mijn gevoel duurde het eeuwig voordat ik eindelijk weer eens jarig was, of voordat het eindelijk weer eens zomervakantie werd. De laatste paar jaren is dit gevoel radicaal omgedraaid...

...Ik mag eigenlijk niet klagen, ik heb een leuke vriend, een mooi huis, gezonde familieleden en kuddes vrienden die ik regelmatig zie…. maar toch mis ik iets. Sinds die tijd ben ik zoekende maar ik heb nog niet gevonden wat ik zocht. Totdat ik vorige weer het livejournal van een vriendin las. Toen bedacht ik me dat ik eerst eens alles wat ik meemaak op ga schrijven. Als ik dat weer het gevoel heb dat mijn leven aan mij voorbij raast kan ik terug lezen wat ik ook allemaal gedaan heb en wat ik toen dacht. Dan krijg ik misschien dat kleine beetje structuur wat ik op dit moment ontzettend hard nodig heb. Misschien is dit een stap in de goede richting.


Tien jaar geleden schreef ik dit. Mijn leven zat toen in een lastige fase. De eerste tekenen van Maurice zijn depressie begonnen te ontstaan. Ik was klaar met school en net een paar jaar aan het werk. Ik was zoekende, en onzeker over álles. Ik had houvast nodig. Een plek waar ik dingen van mij af kon schrijven. En die heb ik gevonden in dit dagboek. Ik vind het wel opmerkelijk dat ik het zo lang en zo trouw heb volgehouden. Soms zit er ergens een maand tussen dat er geen postjes zijn, maar er zijn geen grote gaten.

Ik heb het heel lang moeilijk gevonden om veertig te worden. Het klinkt zo óud. Alsof je je leven op de rit moet hebben en rustig uitrolt tot aan je dood. Ik kan mij nog herinneren dat ik geschokt was dat mijn vader nog op 45 jarige leeftijd van baan is gewisseld. Op die leeftijd! Dat kan toch niet! Dan hoor je gesetteld te zijn.

Door een opmerking van fub ben ik aan het denken gezet: "maar zou je dan nog 30 of 35 willen zijn?"
Nee... Eigenlijk niet... Ik sta nu lekkerder in het leven dan op die leeftijd. Een aantal discussies hoef ik niet meer aan te gaan (kinderen). Ik ben zelfverzekerder, weet beter wat ik wil en wat ik kan (en durf dat ook hardop te zeggen). En ik doe nu dingen waar ik op mijn dertigste niet aan moest denken! Dus ja, eigenlijk ben ik best blij dat ik veertig ben.

De aard van de berichtjes in mijn blog zijn veranderd, het is vooral een geheugensteuntje geworden. Maar echt een uitlaatklep is het niet meer. Blijkbaar heb ik het ook niet meer nodig. Dus daarom is het tijd om hiermee te stoppen.

Om mijzelf toch uit te dagen en stil te staan bij de kleine dingen in het leven heb ik een vijf-jaren dagboek gekocht. Elke dag van het jaar moet ik een vraag beantwoorden. Denk hierbij aan: -wat heb je vandaag gegeten- of -wie heb jij vandaag een complimentje gegeven- of -wat bewonder jij het meest van jezelf-. Vijf jaar lang krijg je op dezelfde dag dezelfde vraag te beantwoorden. Ik ben benieuwd hoe dat gaat verlopen...

Ik hoef geen afscheid te nemen. Een aantal lezers zijn ook vrienden, dus daar kom ik gewoon bij op de thee ^_^. De anderen kom ik ook tegen op andere gelegenheden, of is dit juist het moment om een keer bij elkaar op de thee te gaan...
Tags: